Ik had een erg leuke baan. Ik reisde vier dagen per week van het oosten van het land naar Den Haag, om mensen enthousiast te maken voor veilig en vooral ook gezond werken. Ik maakte lange dagen en vond het allemaal niet erg, want ik vond mijn werk echt leuk. Het was wel vermoeiend. Ik maakte korte nachten, sliep regelmatig slecht en at ongezond en ook onregelmatig. Na verloop van tijd kreeg ik geregeld dorst, heel veel dorst en in het verlengde moest ik dan ook regelmatig naar het toilet. Dit werd zo erg dat ik, op een gegeven moment bij de AH to Go op Den Haag Centraal een literfles jus d’orange had gekocht, deze in een keer leeg dronk en nog dorst had. Dit was te gek.
Binnen een week stond plots mijn wereld op z’n kop. Na een bezoek aan de huisarts, het bloedonderzoek dat daaropvolgende, werd hij die vrijdagnacht acuut opgenomen in het ziekenhuis. De diagnose was duidelijk, met een abnormaal hoge bloedsuiker kon het niet anders zijn dan diabetes. Een week duurde het verblijf slechts maar bij ontslag zag de wereld er anders uit. Wij zaten allemaal midden in de Corona crisis. Hoewel velen nog dachten dat het een normale griep was, bleek dit virus echt iets anders. Mensen liepen met mondkapjes, een grote tent verrees voor het ziekenhuis en heel veel mensen gingen dood. Mensen die vanwege het besmettingsgevaar alleen stierven, mensen die vaak heel benauwd waren omdat ze moeilijk te beademen waren. Veelal ouderen, mensen met overgewicht, maar ook mensen met onderliggend leiden. Ik realiseerde zich dat hij al tegen de 60 liep, iets te zwaar was maar dat er ook sprake was van onderliggend leiden. Ik had al een chronisch astmatische bronchitis, maar sinds een week dus ook Diabetes. Ik zou, bij een besmetting zo maar kunnen overlijden en daar was ik nog niet aan toe. Ik wilde nog zo veel doen, mensen helpen, iets zien van de wereld, zijn kinderen zien trouwen, misschien kleinkinderen. Hij wilde, net als iedereen, nog van zijn pensioen genieten samen met zijn vrouw. Toen besloot mijn werkgever besloot dat mijn aandoeningen, in die toch wel bijzondere tijd, een te groot risico vormde, mijn tijdelijke contract, dat al een keer was verlengd en dat omgezet zou worden in een contract onbepaalde tijd, werd plots ontbonden. De stress die dat opleverde bleek misschien nog slechter voor mijn gezondheid. Ik moest leren loslaten, het werken niet centraal zetten, alles bepalend laten zijn. Beter nog was het geweest dat ik mezelf eerder en ook vaker centraal zou zetten. Mijn werkzaamheden, leidde letterlijk tot een erg ongezonde levensstijl, met alle gevolgen van dien.
Geef een reactie