Wij hebben, toen de kinderen nog jong waren, veel gekampeerd. Het voordeel van kamperen is dat je de tent snel ergens neer kan zetten en de dag daarna, als je dat zou willen, ook snel weer op kan breken om door te trekken. Het voorjaar boekte wij altijd een lang weekend om te tent ergens op te zetten, om alles weer even controleren. Zo ook dat bewuste jaar. Er was veel regen voorspelt, maar die vrijdag stond de zon aan de helder blauw lucht. Wij hadden een mooi plekje aan de bosrand. Onze tentstokken hadden wij met kleuren gemarkeerd, waardoor de tent eigenlijk nog best snel stond. Extra aandacht kreeg het grondzeil in de voortent. Met scheerlijntjes probeerde wij met het grondzeil een soort kuip te maken, om te voorkomen dat water de voortent in zou lopen. Wij hadden dit eerder, met redelijk succes, geprobeerd op een camping in het zuidwesten van Noorwegen.
Het veldje liep langzaam vol. Voor onze tent stopte een oude Peugot. Er stapte een man, een vrouw en drie kleine kinderen uit. De man haalde kofferbak leeg, maar stapte daarna weer in de auto en reed weg. De kinderen, ik schatte, niet ouder dan een jaar of acht, rende direct naar de speeltuin, moeder alleen achterlatend. Zij begon met het opzetten van twee lage sheltertentje. Aangezien wij onze tent al hadden staan en onze kinderen de camping aan het verkennen waren, boden wij onze hulp aan. De tentjes stonden snel. In de loop van de avond begon het te regenen, steeds harder en harder. Echt weer voor een avondje Uno in de voortent. Die avond werd het niet meer droog. Ik probeerde nog wat te lezen bij het gaslampje, maar dat was echt behelpen. Nog voor tienen kropen wij in onze slaapzakken. Niet dat wij makkelijk in slaap vielen, want de regen kwam inmiddels met bakken naar beneden. Ik weet niet meer hoe lang ik geslapen had, maar op een gegeven moment hoorde ik iemand huilen. Ik zat rechtop in mijn slaapzak, maar in onze tent sliep iedereen.
’s Ochtends vroeg, bleek onze voortent droog gebleven. Het leek wel of ik over een soort waterbed liep, het water onder het grondzeil klotste heen en weer, maar kwam niet de tent binnen. Het veldje voor onze tent stond geheel onderwater. Ik ritste de tent iets open, stak mijn hoofd uit onze voortent en zag dat uit het shertertentje rechts van ons een luchtbed, met daarop een knuffelbeer, naar buiten dreef. Naast de tentjes stond de vrouw met haar drie kinderen een beetje verdwaasd naar de tentjes te kijken. Alles was nat, doorweekt.
Geef een reactie