Afgelopen week heb ik na weken een oud blog afgerond. Een blog dat al jaren op de plank lag, maar waarvan ik niet wist of en hoe ik het moest afronden. De wereld stond even stil. Het leven van een jonge jongen, lid van de club, was abrupt afgelopen. Een jongen ook die ons, als gezin, dicht nabij stond.
Een ongeval tijdens de opleiding waar hij zo enthousiast en gemotiveerd aan begonnen was maakte een eind aan alles. Even was sport, was voetbal, niet belangrijk. Natuurlijk ging alles door, maar op een of andere manier wordt alles relatief. Bij de club viel alles stil. Wat niet wil zeggen dat er niets gebeurde. Mensen zochten elkaar op, wilde met elkaar praten of gewoon stil zijn. Niet georganiseerd, niet vanuit een protocol, het gebeurde spontaan en bij de club was dit mogelijk. Mensen zochten elkaar op, steunde elkaar, waren er voor elkaar. Mensen die ik wel kende van horen, zeggen, werden plots bijzonder.
Binnen de club zijn wij bezig geweest met het in beeld brengen van onze kernwaarden, wie zijn wij? Wat voor club zijn wij? Waar willen wij met de club heen? Wat zijn onze kansen en wat zijn onze bedreigingen. De term ‘familie’ is zeker gevallen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik hier zo mijn vraagtekens bij had. De club als familie? Zou je dat moeten willen, maakt dat het niet allemaal te eigen en wordt het functioneel aanspreken van elkaar niet heel lastig? In een familie steun je elkaar door dik en dun. In een familie mag je zijn wie je bent, mag je zeggen wat je wil zeggen, zonder daarvoor afgerekend te worden. In families wil het echter ook nog wel eens mis gaan. Er worden hele TV programma’s mee gevuld. Familieleden die elkaar jaren niet spreken, compleet negeren en waarom? Vaak gaat het nergens over. Vaak ligt de kiem in een misverstand, oom reageert niet zoals tante had verwacht en het conflict is daar. Alles valt of staat met een open communicatie. Toch geloof ik hier wel in, deze club was familie.
Geef een reactie