Op Social Media las ik recent een meer dan aardige post: “Clubhoppers: een bijzonder fenomeen”
Aan het eind van het seizoen, soms eerder, trainen of voetballen ze ineens mee; jeugdspelers van andere verenigingen uit de regio. Meestal sta er ook een fanatieke ouder bij. Nee, lid zijn ze nog niet, want ze willen eerst de zekerheid dat ze in de ‘selectie’ komen. Krijgen ze dat ja-woord niet, dan zoeken ze verder of blijven ze bij hun oude club. Het zijn vaak leuke spelers. Niet goed genoeg voor een betaald voetbal vereniging, een BVO, maar het gras bij de buurman is voor de clubhopper toch net iets groener dan bij zijn eigen club.
Het gras bij de buren
Die nieuwe club speelt misschien wel op divisieniveau! Wow, dat vindt de clubhopper stoerder dan zijn eigen club naar een hoger niveau brengen. De trainer van het selectieteam wil het nieuwe seizoen graag goed voor de dag komen. Hij is al snel enthousiast over de inzet en voetbalkwaliteiten van zíjn aanwinst. Daarmee kan hij presteren en trots door de kantine lopen. Dus trapt de trainer er met open ogen in. Altijd ten koste van andere spelers, spelers van de eigen club, die dan maar een team lager moeten gaan spelen. Vaak zijn dit spelers die al jaren lid zijn en dat waarschijnlijk ook jarenlang zouden blijven. Het zal de clubhopper, diens ouders èn de trainer een worst wezen. Zij hebben het in ieder geval voor één of twee seizoenen goed voor elkaar! Waarna de clubhopper meestal weer verder trekt. Op zoek naar nog meer voetbalgeluk…Tel uit je winst!
Het bericht werd enkele malen gedeeld en diverse keren geliked. Terecht, als je het mij vraagt. Toch zette het mij wel aan het denken. Wat vond ik er van? Lag dit probleem ook echt bij die fanatieke voetbalouders? In de reacties ging het hier enkele keren over. Zo vond iemand het toch een raar fenomeen dat ouders hun identiteit en status ontenen aan de prestataties van hun kinderen. Een ander vond dat ouders de prestaties van hun kroost nu eenmaal door een roze bril bekijken. Ik miste de zelfreflectie bij veel reacties. Wat was de rol van de clubs, van de trainers? Volgens mij voorkom je het geschetste probleem alleen door werkelijk anders naar sport te kijken.
Arsenal
Ik las recent dat Arsenal een jochie van 10 heeft vastgelegd. Geen mens die dan zegt ‘Belachelijk, is dit geen kinderarbeid? Moet dat kind niet gewoon lekker thuis met z’n vriendjes spelen?” Nee, in het voetbal is dit normaal geworden. Trainers zijn niet van de lange termijn, trainers zijn niet bezig met de ontwikkeling van het kind, die zijn bezig met de korte termijn, met hun kampioenschap, inderdaad met hun eigen CV! Ook die hele jonge kinderen bij zo’n grote club als Arsenal. Slechts heel weinig kinderen halen uiteindelijk de top, maar ondertussen worden kinderen uit hun vertrouwde omgeving gehaald en als ze uiteindelijk afvallen? Jammer.
Talenten
Bij gebrek aan een spiegel wijzen clubs, trainers, maar wat graag naar ouders. Ouders zoeken niet zelden een soort compensatie voor vaak het eigen gebrek aan talent. Je hebt echter ook ouders die gewoon kwaliteit vragen van de trainer, de club, waar hun kind lid van is. Clubs hebben echter vaak gewoon geen idee van waar ze mee bezig zijn. Wat hun werkwijze doet met een kind. Het zijn volwassenen die over de rug van kinderen slechts met zich zelf bezig zijn. De film Turn gaf ons een aardig inkijkje in de Turn sport. Het waren zeker ouders die een rol speelde, maar ook trainers, clubs en sinds kort weten wij, dat ook de bond boter op hun hoofd heeft en dat alles over de rug van jonge kinderen. Dit soort beelden zijn met hetzelfde gemak óók in het voetbal te maken. Ook daar lopen trainers, bestuurders rond, die vrij weinig kaas gegeten hebben van pedagogisch verantwoord trainen, kindgericht werken. Wat is overigens in Godsnaam een talent? Wij denken dit te weten, iedereen heeft een glazenbol.
Kinderen zijn regelmatig geblesseerd of vroeg opgebrand, maar dat boeit die volwassenen niet, die zien dat als collateral damage. Het hoort er bij.
Plezier in de sport
Ik kijk nog steeds met verbazing rond in de voetbalsport. Wij hebben het vaak over ouders. Zeker, die spelen een rol, maar clubs, trainers, het hele systeem is hier debet aan. Je zou het ziek kunnen noemen. Plezier is in het voetbal volledig wegbezuinigd. In het voetbal draait het vaak maar om 1 ding, dat is resultaat en wel op de korte termijn. Er zijn zelfs mensen die denken dat plezier en resultaat ook aan elkaar gekoppeld zijn, zonder resultaat geen plezier. Dat, beste mensen is de weeffout die er voor zorgt dat kinder afhaken. Natuurlijk is het leuk als je wint, maar als winnen het doel wordt, verlies je plezier en dus de sport, als je niet meer zoveel wint.
Geef een reactie