Na een autorit naar Kiel, de boot van Kiel naar Götenburg, reden wij tussen de twee grote meren, Zuid Zweden in. Veel kaarsrechte wegen, door dichte bossenk kwamen wij aan bij het plaatsje Mora aan het Siljanmeer. Bij binnenkomst in het plaatstelijke Turistinformation vielen de folder “You’re entering bear country” direct op. Scaninavië en beren? Ik had die relatie niet direct gelegd. Iets voorbij ligt Mora, ons begin van de Inlandsbanen. De Inlandsbanen was oorspronkelijk een reguliere verbinding vanaf Mora naar Zweeds Lapland. Tegenwoordig zijn het meerendeel toeristen die gebruikmaken van de trein. Als je de conducteur tegenkomt is dat niet om de kaartjes te controleren, maar om de bestelling op te nemen. Ergens op de reis, rond etenstijd, stopt de trein op een stationnetje en kunnen wij eten. De trein stopt een aantal keren, waarbij de conducteur ons het een en ander vertelt over de omgeving. Zweden is, wat vlakker en weidser dan het Noorwegen dat wij beter kennen. Ook hier kan je fantastisch mooie wandeleningen maken.
Een stukje verder, wij rijden langs het Siljanmeer, komen wij bij Falun. De Kopermijn aldaar is Unesco erfgoed. Rond het gapende gat van de mijn staan oude, originele mijngebouwen. In Falun vindt men vele historische gebouwen en in de omgeving zijn er veel overblijfsels van de periode van industrile bloei. Je kunt de ondergrondse mijn bezoeken met een rondleiding van 1 uur, het museum bezoeken en een rondwandeling maken rond het enorme gapende gat. Het bezoek aan de mijn is een must, Ik moest even terugdenken aan die Rabobankreclame: “We started as a coppermine in 1288”.
Terug richting Noorwegen, weer meer bergen. Op de grens het Fulufjellet National Parc. Een fantastische plek om te wandelen.
Geef een reactie