Mijn eerste ingeving was ‘een goede gezondheid en geld’, tot het moment dat ik mij af vroeg of mensen met een chronische ziekte of al die mensen die minder geld hebben dan ook direct een minder goed leven leiden of daar misschien wel helemaal niet toe in staat waren. Dat was namelijk nog al een waarde oordeel. Dat zou betekenen dat mensen die ernstig ziek zijn of een chronische ziekte of weinig geld hebben geen goed leven zouden kunnen leiden. Ik vroeg mij af of dankbaarheid, dankbaar voor wat er wel is, voor wat je wel heb, niet belangrijker is. Dat klinkt vreemd uit de mond van iemand die er op prat gaat dat alles beter kan, dat het hebben van een groei mindset, belangrijk is. Het gaat dan niet om grote stappen en hele grote wensen, het gaat over de kleine stapjes. Ik denk dan ook dat naast dankbaarheid geduld belangrijk is. In het verlengde van dat geduld is er ook iets anders, namelijk een beetje emotionele intelligentie. Je kan wel denken dat je morgen alles wat je zou wensen gerealiseerd hebt, maar dat leidt alleen maar tot frustratie. Enig realisme en dit is iets anders dan het opgeven van al je dromen, is wel belangrijk. Als we het dan toch over dromen hebben, droom groot, van mijn part voorbij de horizon. Dit heeft een relatie met wat ze noemen het Shinkansen effect. Toen Japan na de Tweede Wereld oorlog in puin lag, diende het land opgepakt te worden. Begin jaren 60 van de vorige eeuw bedacht men, niet in de laatste plaats door de organisatie van de Olympische Spelen dat de Japanse steden middels een goede, lees snelle, verbinding met elkaar verbonden diende te worden. Er liepen al spoorlijnen en die behaalde al een behoorlijke snelheid, namelijk zo’n 150 km/u. De Japanse overheid was echter van mening dat dit nog sneller moest en daarbij dachten ze niet aan 10 km/u harder, maar aan twee keer zo hard. Dat was niet een kwestie van even een andere motor. Ingenieurs werden uitgedacht om buiten de kaders te denken, om een punt voorbij die horizon te zoeken. Waartoe dat geresulteerd heeft is waarschijnlijk wel bekend, de Skinkansen. Een innovatie die niet de dag daarna gerealiseerd werd, ook niet het jaar daarna, nee dat duurde nog wel even. Hiermee kom ik dus op nog iets belangrijks voor een ‘goed’ leven, namelijk durven dromen. Het laatste is blijf ondanks alles met beide benen op de grond staan. In een wereld waarin achterdocht bijna een grond attitude is geworden, is bij jezelf blijven, in jezelf geloven, het belangrijkste.
Geef een reactie