Vanmiddag lag Macks, onze lieve, maar erg nieuwsgierige bruine hond met een glanzende vacht, lui in de in de deuropening te doezelen. De bloemen stonden in bloei en de vogels zongen vrolijk in de heg. Macks genoot van de warmte van de zon op zijn buik, toen hij plotseling een zacht geritsel hoorde tussen de planten.
Nieuwsgierig spitste hij zijn oren en opende zijn ogen. Voor hem dartelde een klein grijs muisje snel over de tegels. Macks sprong op, zijn staart kwispelde van opwinding. Het muisje rende snel naar een stapel bladeren, maar Macks was er razendsnel bij. Z’n neus strak op de grond.
Met een speelse blaf stormde hij achter het muisje aan. Het muisje maakte scherpe bochten, sprong over kleine takjes en probeerde zich te verbergen, maar Macks gaf niet op. Zijn neus volgde nauwgezet het spoor van het muisje. Door de bloemperken, langs de heg bleef hij het muisje achtervolgen.
Het muisje bereikte uiteindelijk een klein gaatje in de heg, net groot genoeg om doorheen te glippen. Macks schoot met een snelle beweging met zijn kop de heg in. Wij hadden ‘m even niet vertelt dat in de heg een betonmat zit. Een doffe knal volgde. Macks stopte abrupt, schudde met zijn kop, en snuffelde aan het gaatje in de heg. Hij keek met z’n kop schuin nog even naar de heg, maar het muisje was verdwenen.
Langzaam sjokte Macks terug naar de mat en ging weer languit liggen in de deuropening. Heel even draaide hij zijn kop helemaal naar achteren en keek nog even naar de heg, maar daar was niets meer te zien. Het was een spannend avontuur geweest. Hij ging weer liggen in de zon, zijn neus rustend op zijn poten, en dommelde langzaam weer in slaap, misschien wel dromend van het volgende avontuur.
Geef een reactie