Sarah en Elias keken elkaar aan, De Wijze Eik had hen een nieuwe richting gegeven, maar de Maanvallei was voor hen nog een mysterie. Terwijl ze hun kamp opbraken, bespraken ze hun volgende stappen.
“We moeten terug naar Elowen,” vond Sarah, “hij weet misschien waar de Maanvallei zich bevindt.”
Terug bij Elowen vertelde ze hem wat ze hadden meegemaakt. “De Maanvallei,” zei Elowen peinzend toen hij hun verhaal had aangehoord. “Dat is een oude plek, diep verborgen in het bos. Het is een plek van balans, waar licht en schaduw elkaar ontmoeten. Ik kan jullie de weg wijzen, maar het zal een moeilijke tocht zijn.”
Met een nieuw gevoel van richting, en Elowen die hen de weg wees, begonnen Sarah en Elias aan hun reis naar de Maanvallei. Ze trokken dieper het woud in, waar de bomen dichter groeiden en de paden steeds onherkenbaarder werden. De lucht leek dikker en de stilte werd enkel onderbroken door het geritsel van bladeren en het gekraak van takken onder hun voeten.
Op een avond, terwijl ze door een donker stuk bos trokken, voelden ze een vreemde aanwezigheid. Schatten bewogen in de hoek van hun blikveld en de lucht leek zwaarder te worden met elke stap die ze namen. Opeens verscheen er een silhouet in de mist, een oude man, met enorm grote ogen, en een lange zwarte baard. De grote ogen staarde hem doordringend aan.
“Wie durft de Maanvallei te betreden?” vroeg de man met een stem die als de wind door de bomen fluisterde.
“Wij zijn op zoek naar de tovenaar,” antwoordde Sarah moedig. “We moeten het woud bevrijden van zijn betovering.”
De oude man glimlachte geheimzinnig. “Jullie moed is prijzenswaardig, maar de tovenaar is geen gemakkelijke tegenstander. Om de Maanvallei te betreden, moeten jullie een proef doorstaan. Volg mij.”
Ze volgden de oude man door een wirwar van bomen totdat ze bij een oude, vervallen poort kwamen. De poort, half verborgen onder een deken van klimop en mos, had duidelijk betere dagen gekend. Het smeedijzeren hekwerk was zwaar verroest, met spijlen die kromgebogen waren door de tijd en elementen. Een van de deuren hing scheef in zijn scharnieren, piepend bij de geringste aanraking. De stenen pilaren aan weerszijden van de poort waren bedekt met scheuren en barsten, met hier en daar stukken steen die ontbraken.
De man draaide zich om en keek hen met priemende ogen aan. “Voor jullie verder kunnen, moet ieder van jullie een uitdaging aangaan die jullie diepste angsten zal testen. Alleen als jullie slagen, kunnen jullie de Maanvallei betreden.”
Elias voelden een koude rilling door lichaam. Hij wist dat dit hun enige kans was. De oude man opende de poort en liep het pad dat daar achter begon op. Elias en Sarah bleven staan.
Sarah bevond zich plotseling in een dichte mist, omgeven door schaduwen die fluisterden en haar van het pad af, dieper een moeras in dreven. Ze raakte in paniek en moest denken aan de woorden van Elowen, over het volgen van haar hart en intuïtie. Ze sloot haar ogen, haalde diep adem en langzaam maar zeker verdwenen haar angsten en trok op. De grond onder haar voeten werd massief. Ze vond de moed om door te gaan.
Elias stond plots op een steile klif, waar de grond onder zijn voeten brokkelde leek af te brokkelen. Elias herinnerde zich de les van de Wijze Eik, over zuiverheid van intentie en voelde een innerlijke kracht opborrelen. Met een vastberaden sprong landde hij aan de andere kant van de rotsspleet. Hij draaide zich om te kijken waar Sarah was.
Toen ze elkaar weer ontmoetten, was de oude man verdwenen. Ze bleken nog steeds, of misschien wel opnieuw, voor de poort te staan, die nog steeds openstond. Voor hen strekte de Maanvallei zich uit, badend in het zachte licht van de maan. Ze wisten dat de tovenaar dichtbij was en dat hun laatste uitdaging nu begon.
Geef een reactie