Wij hebben het vaak over onze Westerse beschaving en hoe superieur deze is ten opzichte van andere beschavingen. Wat tegenwoordig allemaal mogelijk is, lijkt onbegrensd. Toch ontdekken wij nog regelmatig iets, waardoor wij verrast zijn door wat vroeger al mogelijk was of wat mensen lang geleden al wisten. Wij wisten natuurlijk al over de Chinese cultuur, door de verhalen van Marco Polo, maar ook die vanuit het oude Egypte en de Maya’s en de Inca’s. Eigenlijk weten wij nog niet de helft Zo is het nog steeds gissen naar de manier waarop de oude Egyptenaren de piramides hebben gebouwd en waarom de eerste vijfhonderd meter van de weg die naar Stonehenge leidt op midzomerochtend op een lijn met de zonsopgang ligt, en op midwinteravond met zonsondergang. Of deze uitlijning te maken had met zonaanbidding, gebruikt werd om kalenders bij te houden of een compleet andere functie had, blijft een mysterie. Hoe konden ze in de prehistorie een gigantische grote Kolibri in de Nasca-vlakte krassen, zonder dat ze van grote hoogte konden zien waar ze mee bezig waren en zonder de hedendaagse meetkundige instrumenten.
Vandaag las ik het bericht dat 90 kilometer voor de kust van Israel een scheepswrak is gevonden dat maar liefst 3300 jaar oud is. Wij hadden het idee dat mensen weliswaar in boten de zee op gingen, maar dat ze onder de kunst bleven, dat ze deze, als orientatie altijd konden zien. Er is zo veel wat wij niet weten.
Ik vraag mij wel eens af of het klopt dat, in plaats van onze vaste ovetuiging dat wij steeds slimmer, steeds beter, worden het omgedraaide het geval is. Dat wij met andere woorden de mensheid, onze beschaving, stukje bij beetje afbreken. Ik heb mij wel eens afgevraagd of het idee dat wij tegenwoordig beschaafd zijn niet een grenzeloze overschatting is. Waren mensen lang, lang geleden niet slimmer, wijzer, beschaafder misschien wel? Natuurlijk, ook bij mij komt dan direct dat beeld van die mensen in berenvellen, die woonde in grotten. Ik zie die mensen in berenvellen niet direct in een boot stappen om dan een zee over te varen. Vanuit dat startpunt is alles wat daarna kwam beter, beschaafder, de uitving van het wiel, de plotselinge ontdekking van het vuur. Telkens een stapje beter, verder, beschaafder, maar hebben we dat juist?
Hoe kan het gebeuren dat wij telkens verbaasd zijn over ontdekkingen die wij heden ten dagen doen, over onverklaarbare gebouwen, tekeningen of zoals het eerder genoemde schip? Ik heb wel eens het idee dat wij onze aarde naar de vernieling helpen, dat wij stukje bij beetje, onze beschaving afbreken.
Geef een reactie