Wij zijn echte Scandinaviëgangers, al staat Zweden eigenlijk nooit op onze lijst van eindbestemmingen. Zweden was, in onze ogen eentonig, saai en vooral minder spectaculair dan onze favoriete bestemming, buurland Noorwegen. De reden dat wij dan toch dit keer in Zweden uitkwamen was meer rationeel genomen. Het reisbureau had een leuke maar vooral goedkope pakketreis in de aanbieding. Een rondreis door Midden Zweden, een drietal accommodaties, inclusief de bootreis van Kiel naar Götenburg, voor laten we zeggen, heel weinig geld. Een aanbod dat wij niet konden negeren. Daar kwam bij dat wij echt aan vakantie toe waren. Wij hadden beide een drukke periode, met veel stress op het werk, achter de rug. De ene reorganisatie, na de andere, lange dagen, veel onzekerheid. Onzekerheid over de koers van de organisatie maar ook over de vraag of je baan niet toch op de tocht stond. Het leverde mij regelmatig slapeloze nachten op. Nachten waarin ik lag te piekeren over mijn werk, over de toekomst, over de vraag hoelang ik het nog zou volhouden. Er waren dagen voorbij gegaan waar ik mij serieus af had gevraagd of ik niet een even een pas op de plaats moest maken. Uiteindelijk loop je door, doe je wat er van je wordt gevraagd. De dagen kropen voorbij. Wij waren ook echt toe aan drie weken vakantie.
Zodra ik mijn bed voelde, viel ik in slaap en werd pas wakker toen iemand mij meldde dat wij Göteborg naderden en dat om 7.00 uur het ontbijt geserveerd werd. Wij hadden vooraf een ontbijtbuffet geboekt – maar geen tafelreservering. Wij hadden echter snel een tafel, terwijl velen moesten wachten. Regelmatig volgde dan ook een oproep om je tafel te verlaten zodra je klaar was. Jammer, want zo’n ontbijt op zee nodigde zó uit tot een ‘kopje-koffie-na’, maar iets zei ons dat je dit eigenlijk niet kon maken. Bij binnenkomst in Göteborg moesten wij letten op de brug, was ons verteld. Het zou net lijken alsof de boot er niet onderdoor kon. Het lukte echter weer, al hielden sommigen de adem even in. De Stena Line mag hopen dat het nóóit hoog water wordt.
Het aanleggen was een vak apart, in de achteruit langs de kade, dat was geen schriftelijke cursus geweest. Het was tijd om de spullen te pakken en naar de auto te gaan. De auto was snel gevonden; alleen stond alles zó strak neergezet, dat onze kofferbak niet open kon en alles maar even binnendoor op de hoedenplank gelegd werd. Wij waren daarna wel snel de boot af, sneller dan in Oslo, zeiden wij nog tegen elkaar. Van de boot af was één, Zweden inkomen was heel iets anders. Wij werden van de ene fuik naar de volgende gedirigeerd, waarna wij achter een Duitser terechtkwamen die in een pijpje moest blazen. Wij mochten daarna wel gewoon door. Wij behoorden waarschijnlijk niet binnen het risicoprofiel. In de buurt van Lerum namen wij onze eerste pauze. Niet omdat wij nu al twee uur gereden hadden en toe waren aan ons kwartiertje rust, maar meer omdat wij nog steeds onze bagage van de hoedenplank in de kofferbak moesten stoppen.
Rechttoe rechtaan ging het daarna, licht glooiend verder, tot aan Mariestad, waar wij de weg afgingen voor een sanitaire stop. De parkeerplaats heette Sandbacken, die ik echter niet kon vinden. Prima plek om te stoppen overigens. Ruime parkeermogelijkheden en prima sanitair, zeer schoon. Vlak na Mariestad namen wij de 26 langs het Vänern. Prachtige weg, tweebaans, maar het schoot lekker op. Totdat wij bij een open brug kwamen. In de rij auto’s stapten diverse mensen even uit om te gaan kijken. Later beseften wij pas waarom: het Göta kanaal.
Rechts van de brug, één sluis, niet waanzinnig spectaculair. De boot die ervoor lag des te meer. Ik zou zo overstappen. Onze reis ging verder naar het noorden en behalve de ring rondom Kristinehamn, bleef de weg akelig recht. Wel zagen wij nu meer, veel meer bos, en zeker ook meertjes. De temperatuur liep behoorlijk op en vlak voor Filipstad namen wij onze derde stop, de laatste voor vandaag. Links naast de weg, aan een meertje, stond een kiosk. Ik weet niet of het nu kwam door al de etenswaren die in deze kiosk werden verkocht of door iets anders, maar de picknickplaats bij de kiosk had een enorme aantrekkingskracht op eenden.
Frederiksberg was nu niet ver meer. Säfsen bleek echter geen Frederiksberg; dus nog een klein stukje verder en omhoog. Het receptiegebouw van Säfsen Stygby was zonder meer fraai. In de hal een leren bankstel en een gewei van een eland boven de deur. Op de balie een belletje, te gebruiken als het personeel even afwezig was en achter de balie een kast, met daarop twee kistjes, Svenska en Hollandska. Voor de Säfsen-kids een opstapje bij de balie en, enorm fijn, Nederlandstalig personeel. Onze stuga lag schuin achter het hoofdgebouw.
We hadden net alles uit de auto gehaald toen er een gigantische onweersbui losbarstte, die gepaard ging met hagel, hagel met hele grote stenen. De onweersbui leek dichtbij; vlak voor iedere knal sprongen bij ons de vonken uit de stopcontacten en voordat wij ons überhaupt realiseerden dat wij ook een TV in de stuga hadden, sprongen ook daar de vonken uit. Ik trok snel overal waar maar een stekker aan zat, uit de stopcontacten. Nadat het ergste achter de rug was, bleek dat wij in de woonkamer geen stroom meer hadden en ook de telefoonlijn was dood. De TV had het begeven, maar wie heeft die nodig? ’s Avonds maakten we nog een wandeling over het Naturstig – heel veel water en nog meer kikkers.
Geef een reactie