Ik had heerlijk geslapen. De volgende dag was het al vroeg licht, tijd om op te ruimen, in te pakken en ons af te melden. Andermaal werden wij geholpen door Nederlandstalig personeel. Het bleef makkelijk. Op weg naar Mora. Wat je uit schijnt te moeten spreken als ‘Moera’. De etappe van vandaag was een korte. Tijd genoeg dus. Vlak voor Mora zagen wij plots aan de rechterkant van de weg een nederzetting met tipi’s. Waarschijnlijk zomertenten van de Sami. Verrassend was dat bij deze Sami nederzetting de Nederlandse en Friese vlag wapperden. In Mora zochten wij direct het VVV op. Het VVV was gehuisvest in een grandioos mooi pand, aan het meer. De tuin van het VVV werd gesproeid. Het was zo warm dat wij amper ons best deden om droog de tuin door te komen. Binnengekomen liepen wij vrijwel direct tegen folders aan “Facts and tips about how to behave in the forest – the Bear”. Dergelijke folders riepen herinneringen op aan de vakantie in de Canadese Rockies – “you’re entering bear country”. Dat boven Mora de wildernis begon was mij verteld, maar dat dit betekende dat wij ook daadwerkelijk beren of gezien de aanwezige folders, ook wolven en lynxen tegen konden komen, had ik mij niet zó gerealiseerd. Elanden en rendieren oké, maar dit was echt de wildernis. Om wat geciviliseerd te starten, kozen wij ervoor om ons verblijf aan de wildernis van Zweden te starten met een bezoek aan een fabriek. In Nunsås, even ten zuiden van Mora, stond de fabriek waar de Dalarna paardjes werden gemaakt – het symbool van Zweden en de regio Siljan in het bijzonder. Het woord ‘fabriek’ leek een ware overschatting, als ik deze zag. De term ‘werkplaats’ zou meer overeenkomen. Wat werkelijk niet te overdrijven was, was de commercie. Links en rechts van het straatje, dat terugvoerde naar Mora, stonden op nog geen 25 meter bij elkaar vandaan drie grote souvenirshops. Hier moest het allemaal gebeuren, zo leek het.
Voor twee van deze shops stond een Dalarna paardje. Ouders stonden in de rij om hun kroost erop te hijsen om de overbekende foto voor het nageslacht te maken. Binnen bleek dat wij ons hierbij in goed gezelschap bevonden. In de winkel hing een foto die ons leerde dat ook Bill Clinton de fabriek had bezocht en waarschijnlijk zijn dochter Chelsea op dezelfde paardenrug had gezet als ik mijn jongste zoon. Op naar Orsa Grönklitt.
Geef een reactie