De verpleegkundige

Ik ben zelf ooit opgeleid als verpleegkundige omdat ik mensen wilde helpen beter te worden en gelukkiger te maken. Dit deed ik niet voor het geld, maar, geloof het of niet, het voelde als een roeping. Het bleek echter later dat het doel om mensen beter te maken en gelukkiger te maken, en hen handvatten te geven om hun leven weer op te pakken, nogal subjectief was en soms weerstand en agressie opriep. Het was zwaar en soms ook heftig. Het viel niet mee om iemand te vertellen dat zijn zus was omgekomen bij een aanrijding of dat iemands vader op sterven lag, om er daarna achter te komen dat de vader met de ene dochter een niet-reanimatieverklaring had vastgelegd en met de andere dochter iets anders. Het was ook niet eenvoudig om mensen te begeleiden die zichzelf regelmatig verwonden.

In het begin van de coronacrisis applaudisseerden we voor de verpleegkundigen, maar naarmate de crisis langer duurde, bleek dat velen buiten de muren van de zorginstelling een kort lontje hadden. Er werden ruiten ingegooid en soms kwam de agressie ook van bezoekers. Ik werkte in die tijd nog steeds binnen de gezondheidszorg, maar niet meer als verpleegkundige. Het was niet gemakkelijk; het moest echt een roeping zijn. Voor een schamel salaris moet je soms zware beslissingen nemen en word je regelmatig op zo’n manier behandeld dat je je afvraagt waarom je het allemaal nog doet.

Het wordt tegenwoordig steeds moeilijker om vacatures te vervullen. Vaak worden deze posities ingevuld door zzp’ers die het werk wel aantrekkelijk vinden, maar ook beter willen verdienen. Zij zijn vaak niet adequaat verzekerd en bouwen geen pensioen op, met alle gevolgen van dien. Dit alles is het gevolg van het belang dat wij hechten aan goede gezondheidszorg. Goede gezondheidszorg is een marktproduct geworden waarbij de kwaliteit niet meer primair voorop staat, maar de kosten centraal staan, en waarbij het telkens goedkoper moet.

Ik heb enorm veel waardering en respect voor al die jongeren die, ondanks alles, nog steeds die roeping voelen en alles in het werk stellen om anderen beter te maken, om anderen gelukkiger te maken, en om anderen handvatten te geven om hun leven weer op de rit te krijgen.

Daily writing prompt
What profession do you admire most and why?

2 responses to “De verpleegkundige”

  1. Op gezondheidszorg zou nooit mogen bezuinigd worden en aan ieder bed zou een verpleegkundige met een roeping moeten staan. Ik zag veel vermoeide en uitgebluste verpleegkundigen bij mijn moeder op het einde van haar leven. Maar ik zag er evenveel met een goed en zorgend hart. Al bij al toch een groot personeelstekort en veel stress. Gelukkig konden wij, de familie, veel uit handen nemen.
    Ik heb te doen met de vele mensen die niemand meer hebben en alleen moeten sterven/lijden omdat er ook geen verpleegkundigen meer zijn die hen bijstaan. Dat vind ik zo triest en zorgwekkend.

    1. Dat herken ik zeker! Ik vind het laatste wat je noemt ook wel een punt van zorg. Wij kunnen niet zonder mantelzorgers, aan de andere kant overvragen wij hen ook. Heel mantelzorgers hebben er gewoon een baan, een gezin, andere activiteiten naast. Wij moeten ook nadenken hoe wij mantelzorg beter kunnen organiseren zodat mensen dit in kunnen passen in hun andere werk en bezigheden.

Geef een reactie

Ontdek meer van "Het verhaal begint… durf jij verder te lezen?"

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder