Het klinkt misschien als een interne tegenstrijdigheid, maar wat mij innerlijke rust geeft, is het besef dat deze rust niet werkelijk bestaat. Het feit dat ik altijd in een staat van enige disbalans ben, dat ik kan vallen, daarvan kan leren en altijd weer opsta, en dat ik voortdurend bezig ben met vooruitgang, geeft me rust. Elke dag een stapje beter zijn dan ik gisteren was. Ik moet toegeven dat de stapjes tegenwoordig kleiner zijn dan vroeger, maar elke vooruitgang is betekenisvol. Vroeger dacht ik dat fouten en vergissingen onoverkomelijk waren. Nu realiseer ik me dat ze erbij horen, en dat geeft op een of andere manier veel rust.
Geef een reactie