Ik heb inderdaad toespraken gehouden, vanaf een podium en vanachter een katheder. Ik heb jarenlang studiedagen en symposia georganiseerd, waarbij ik de dag vaak zelf opende, de sprekers introduceerde of soms ook de dag aan elkaar praatte. Ik moet bekennen dat ik telkens als een berg opzag tegen dit soort momenten en als ik het even anders kon organiseren, dan deed ik dat. Ik houd er niet van om in het centrum van de belangstelling te staan. Dat ik er regelmatig toch ging staan, had meer te maken met het feit dat ook anderen zich niet echt geroepen voelden om daar te staan. Ik merkte dat ik een soort strategie ontwikkelde. Ik keek voornamelijk naar de mensen op de eerste rij. Dat maakte de groep voor wie je aan het speechen was alweer een stuk kleiner. Ik kwam er ook achter dat de mensen voor wie je speechte werkelijk niet allemaal een gelikte speech verwachtten. Ze wilden geïnformeerd en uitgedaagd worden. Ik hoefde echt niet overal het antwoord op te hebben. Het stelde, kan ik nu zeggen, allemaal niets voor, vergeleken met de speech die mijn zoon een jaren geleden heeft gehouden.
Hij was zeventien toen zijn beste vriend bij een klimongeval verongelukte. Zij volgde dezelfde opleiding en hadden de plek waar het ongeval plaatsvond, een jaar daarvoor, tijdens hun opleiding bezocht. Ze hadden destijds ook dezelfde wand beklommen. Klimmen was een verplicht vak. Hij had het nooit gewild, maar plots stond hij daar in het rouwcentrum. De zaal zat afgeladen vol. Ook wij zaten in de zaal. Hij stond achter het katheder, naast de kist, samen met een andere schoolvriend. Ze vertelden over wie hun vriend was, wat hij voor hen betekend had, en over het elftal waarin ze samen hadden gevoetbald. Zijn toespraak maakte op mij en op velen in de zaal enorm veel indruk. Het raakte diep van binnen. In dat licht was alles wat ik daarvoor, maar ook daarna, aan mensen in zaaltjes, in een klas, of in een of ander werkoverleg wilde overbrengen, niet ter zake doende.
Geef een reactie