Het was ergens in mei, heerlijk weer. Ik werkte als psychiatrisch verpleegkundige op een woonafdeling en had die nacht mijn eerste nachtdienst van een blok van zeven nachten. Omdat het zulk heerlijk weer was, besloot ik om naar het werk te fietsen, een rit van zo’n 10 kilometer. Eigenlijk was dit vaste prik; als het even kon, fietste ik naar het werk. Bij gebrek aan een stalling reed ik mijn fiets altijd de hal in en plaatste ‘m voor de inpandige telefooncel, draaide deze op slot en liep daarna door naar kantoor voor de overdracht.
“Hey Koos, heb je er een beetje zin in?” vroeg Jan toen ik binnenkwam lopen.
“Dat ligt een beetje aan wat jij mij zo direct gaat vertellen!”
“Oke dan, wordt het zo’n nacht? Eerst maar een bakkie doen dan?”
“Nou, dat zou wel een goed begin zijn.”
Jan liep het kantoor uit en kwam even later terug met een thermoskan koffie. Nadat hij de overdrachtmap erbij gepakt had, ging ik er maar voor zitten. Karin was wat onrustig rond acht uur; het journaal is er daardoor even bij ingeschoten, maar ja, er was toch niets nieuws. Ze was wat verward, maar na een gesprek en een kop thee, kalmeerde ze en ging naar bed. Ze heeft om 22:00 uur haar medicatie genomen en slaapt nu rustig. Tonny was in een goede stemming, een beetje druk zelfs, en heeft de hele avond tv gekeken in de gemeenschappelijke ruimte. Ajax, dus dan weet je het wel.”
“Ja, prima gast, alleen dat Ajax, is daar iets tegen te doen?”
“Hij heeft ook zijn medicatie op tijd ingenomen en ging rond 23:00 uur naar bed. Mevrouw Bakker was wat stil en teruggetrokken.”
“Mevrouw Bakker?”
“Sjoukje, sorry! Sjoukje had aangegeven last te hebben van piekergedachten. We hebben haar, in overleg met de dienstdoende, zo nodig medicatie toegediend en haar nog even gesproken voordat ze naar bed ging. Ze slaapt momenteel. Ik denk wel dat het goed gaat!” zei Jan ter geruststelling.
“Moet ik nog extra controleren?”
“Zou je kunnen doen, maar als ze slaapt, niet al te druk over maken! Sjoerd klaagde weer over pijn in zijn knie. We hebben hem wat paracetamol gegeven en hij ligt nu in bed, maar slaapt volgens mij nog niet, er brandde net nog licht.”
“Hij moet gewoon iets aan zijn gewicht doen, dat zou ‘m enorm helpen. Heeft hij trouwens al een afspraak bij de fysio?”
“Geen idee, maar je zou vannacht de rapportage van afgelopen week even kunnen teruglezen?”
“Ik had mij voorgenomen dat ik rustig een film zou gaan kijken, grapje!”
“Jij hebt wel een fijne week gehad?”
“Man, kon niet beter, als je eens wist hoeveel tijd er gaat zitten in een keukenverbouwing!”
“Heb je dat nu nog niet klaar?”
“Nope, geld is op, waarom denk je dat ik weer een paar nachtjes kom doen?”
“Mmmm om met Willem te kletsen over jouw favoriete hobby, Feyenoord? Over Willem gesproken, hij heeft een goede avond, actief deelgenomen aan de activiteiten en ja wel, je gelooft het niet, hij heeft zowaar de vaatwasser uitgeruimd!”
“Niet zo negatief over Willem hè!” reageerde ik quasi verontwaardigd, “Alleen al omdat hij een Rotterdammer is.”
“Gottegot!, Rotterdammers onder elkaar. Je hebt pech jongen, hij heeft zijn medicatie zonder problemen ingenomen en ligt te slapen. Bijpraten over weer een verloren Klassieker moet je even uitstellen!”
“Wordt tijd dat jij naar huis gaat kerel. Oh nee, jij hebt hier een kamer, zo was het toch?” Jan schoot in de lach. “Is het trouwens nog een beetje te fietsen?”
“Oooh ja hoor, maar jij bent zo thuis. Zal ik je vrouw bellen dat je eraan komt?”
“Nee, laat maar, ik zal haar eens verrassen,” zei Jan terwijl hij opstond. “Verder heb ik trouwens geen bijzonderheden of, oh ja, Trees moet nog thuis komen, zij is naar haar moeder.”
“Ik merk het wel en zo niet, ook goed!”
“Alle deuren zijn gecontroleerd en afgesloten. Er zijn geen bijzondere afspraken voor vannacht. Mocht er iets zijn, je kan je me altijd bellen, nee dat is een grapje. Fijne nachtdienst man!”
“Ja thanks, gaat goed komen!” Ik liep met Jan mee en deed de voordeur achter hem op slot. Nadat ik nog een kop koffie naar binnen had gewerkt, liep ik mijn eerste ronde door het gebouw. Het was overal stil en nergens brandde nog licht. Terug op kantoor nam ik even de tijd om wat rapportage te lezen. Nadat ik de rapportage van de afgelopen week had doorgelezen, maakte ik een tosti voor mezelf en zette in de woonkamer de tv aan. Net toen ik de keuken uitkwam, hoorde ik geluid. Ik kon het niet direct thuisbrengen. Het leek uit de richting van het kantoor te komen. Ondertussen nam ik een hap van mijn tosti en liep terug naar de woonkamer. Ik had me vast vergist. Ik wilde net de keukendeur sluiten toen ik nogmaals het geklop hoorde, nu iets harder. Ik begon aan mezelf te twijfelen. Had ik het kantoor nu afgesloten? Ik kon het me even niet herinneren. Nadat ik de deur van het kantoor gecontroleerd had, die dus op slot was, hoorde ik het geklop weer. Nu heel zachtjes. Verdomme, zou Trees voor de voordeur staan, schoot me te binnen. Ik liep naar de voordeur en weer hield het kloppen op. Door het raampje in de deur, zag ik niemand staan. Het zou natuurlijk kunnen dat Trees al weer weggelopen was en het bij de achterdeur wilde proberen. Vervolgens opende ik nog wel de deur, maar daar was niemand te zien. Plots hoorde ik een ander geluid. Ditmaal geen geklop, het leek wel of er met iets werd geschoven. Het geluid kwam van heel dichtbij, achter mijn fiets, uit de telefooncel. Wat kon er nu in de telefooncel dat geluid maken? Ik had toch de telefooncel gecontroleerd voordat ik de cel op slot had gedaan en mijn fiets ervoor had gezet? Nu ben ik niet snel bang, maar dit werd wel spannend. Ik klopte op de deur van de telefooncel. “Is daar iemand?” zei ik overdreven luid. Er kwam geen reactie. Weer klopte ik op de deur. “Ik weet dat hier iemand is, wie ben je? Kees, kan jij het nachthoofd bellen voor ondersteuning.” Ik deed net alsof ik niet alleen was. Ik liep een paar stappen richting het kantoor, wachtte een moment en liep daarna met stevige stappen terug. Ik schraapte nadrukkelijk mijn keel, zette mijn fiets een stukje aan de kant, draaide de deur open terwijl ik de klink stevig omhoog hield. Ik plaatste mijn rechtervoet zo’n dertig centimeter van de deur en opende daarna heel voorzichtig de deur. Niet te ver. Ik moest wel controle houden over de situatie. Ik had geen idee wie of wat er in de telefooncel zat.
Ik scheen met het lampje van mijn telefoon naar binnen. In de hoek van de cel zat een kleine man op de grond, trillend, met angstige ogen en opgetrokken knieën. “Help me, alstublieft!” De man schoof op zijn billen mijn kant op en plots stond hij razendsnel op. Met een klap sloeg ik de deur dicht. Ik wist niet hoe snel ik de deur weer op slot moest doen. Het luchtte me enorm op toen dit gelukt was en ik mijn fiets weer tegen de deur had gezet. Direct belde ik het nachthoofd en legde hem de situatie uit. Het bleek dat de man de hele avond al bij verschillende afdelingen had geprobeerd binnen te komen, een bekende van de politie, een straatverkoper. Die nacht had de man onderdak.
Geef een reactie