Als er iets is dat ik heb geleerd op de middelbare school, is het wel hard fietsen en me gedeisd houden. Mijn middelbare schooltijd was geen fijne periode. Ik werd vrijwel dagelijks gepest: klasgenoten wachtte me op bij het fietsenhok, schreven op het schoolbord dat ik een vieze homo was, sloegen mij regelmatigin elkaar, vernielde mijn spullen en geloof mij, daarvan leer je echt hard fietsen. Zo vonden ze het leuk om mijn fietstas van mijn bagagedrager te trappen. Hierbij moet je weten dat mijn moeder erop stond dat ik iets te drinken meenam naar school, en dat was eigenlijk altijd een thermosfles met warme inhoud. Wat dan weer gevolgen had voor al die schoolboeken, schriften, die ook mijn mijn schooltas zaten.
Je leert niet alleen hard fietsen, je leert ook het stratenplan van je woonplaats goed kennen. Ik deed er namelijk alles aan om deze pestkoppen niet tegen te komen. Dit resulteerde erin dat ik mezelf had aangeleerd om elke dag een andere route naar school te fietsen. Daarnaast vertrok ik vaak heel vroeg van huis of bleef langer dan noodzakelijk op school, in de hoop dat de pestkoppen het geduld om op me te wachten hadden verloren of ’s ochtends nog niet uit bed waren. Je leert je ook om je gedeisd te houden. Je wil niet opvallen, door niets en al helemaal niet door goede cijfers.
De enige plek waar ik me veilig voelde, naast mijn ouderlijk huis, was de volleybalvereniging. Daar werd ik niet gepest; daar zaten mijn vrienden. Het was voor mij, jaren later, een enorme schok toen bleek dat ook de sportvereniging niet voor iedereen een veilige en leuke omgeving was. Ook daar werden kinderen en jongeren gepest, buitengesloten, opgewacht en zelfs in elkaar geslagen. Het klinkt misschien vreselijk naïef, maar ik ontdekte dit pas toen ik volwassen was, getrouwd en vader van drie kinderen. Naast het trainen van een aantal teams zat ik toen ook in het bestuur van de club. Hier moest ik iets mee.
Deze ervaring heeft me ertoe gebracht een boek te schrijven over pesten in de sport. Een boek dat in Nederland maar ook in België ook in bibiotheken te leen is. Al mag je het boek natuurlijk ook aanschaffen. Ik vind – en vond – dat elk kind recht heeft op een veilige omgeving om op te groeien, te leren en plezier te beleven aan zijn of haar hobby, in dit geval de sport. Met mijn boek wilde ik alle trainers, die vaak niet opgeleid zijn om met dergelijke situaties om te gaan, en die vaak vrijwilligers zijn en hier in negen van de tien gevallen ook geen lintje voor krijgen, handvatten geven.
Na het schrijven van dit boek heb ik veel en lang nagedacht of ik wel het juiste had gedaan. Was het niet veel belangrijker om kinderen weerbaar te maken? Om hen te leren dat de wereld niet ideaal is, dat er altijd pestkoppen zullen zijn, dat er altijd mensen zijn die jaloers zijn en die het nodig hebben om anderen te kleineren om zichzelf een plek te geven?
Ik moest hieraan denken, en eerlijk gezegd ben ik er nog steeds niet uit. Ik heb zelf ervaren dat het pesten pas ophield op het moment dat ik, omdat ik werkelijk geen kant meer op kon, geen uitweg meer zag, een van mijn pesters na schooltijd zo hard in elkaar heb geslagen dat er sprake was van letsel. Ik was weer eens opgewacht, door een groep klasgenoten. Ik wist me geen raad en zag deze daad van agressie als enige mogelijkheid. Hierna ben ik terug naar school gerend en heb ik mezelf langere tijd opgesloten in het toilet van de school. Het was niet wie ik was of hoe ik ben, maar de eerlijkheid gebied te zeggen dat het pesten daarna wel minder werd.
Geef een reactie