Het woord voor de WE300 van de maand April is “Vergelding” Een nieuwe schrijfuitdaging van Geesje
De opdracht: schrijf er dan een stukje over in exact 300 woorden zonder het woord te gebruiken. Het woord van de maand April leidde tot erg agressieve gedachten, tot de problemen van de wereld. Ik heb het geprobeerd wat kleiner te maken. Waar zo’n Koningsdag al niet goed voor is.
De laatste zet
De striemende regen sloeg tegen het raam terwijl Hugo zijn vingers om een schaakstuk klemde. Hij keek zijn tegenstander niet aan. Zijn blik was gericht op het bord. Dit was geen spel. Niet meer.
Aan de andere kant van het bord zat Victor, dezelfde zelfvoldane glimlach als altijd. Jarenlang had hij zijn macht misbruikt, had hij genomen wat hem niet toekwam. Mensen waren geknakt onder zijn heerschappij. Hugo was een van hen. Maar die avond zou alles veranderen, dat wist Hugo zeker.
Hugo verplaatste een pion met een geduldige vastberadenheid. Zijn tegenstander grinnikte, onbewust van de opstelling die zich vormde, een zorgvuldig berekende val. Elke zet had dagen van planning gekost, nachten van studie, uren van oefening.
Victor leunde achterover, ogenschijnlijk nonchalant, maar zijn ogen scanden het bord. Hij dacht alles onder controle te hebben. Hij zag de dreiging te laat. Hugo’s toren schoof naar voren, een onontkoombare beweging. De koning was gevangen.
De kamer leek de adem in te houden. De spanning was te snijden. Victor’s glimlach was verdwenen. Voor het eerst in al die jaren zag Hugo iets nieuws in zijn ogen: erkenning. Misschien zelfs spijt. Maar het was te laat voor spijt.
Hugo stond langzaam op. “Het spel is voorbij beste vriend.” Zijn stem was kalm, zelfs zonder triomf, maar geladen met iets diepers, een gesloten cirkel.
Victor knikte, langzaam. Hij wist wat dit betekende. Er waren geen woorden nodig.
Buiten klaarde de lucht op. Hugo stapte naar buiten, de frisse wind op zijn gezicht. De last die hem jarenlang had geketend, gleed van hem af.
Hij had gewonnen. Maar het ging nooit om het spel. Het ging om rechtzetten wat ooit onrecht was. Om vrijheid.
Met een laatste blik op het huis achter hem, liep Hugo verder, zonder om te kijken.
Geef een reactie