Een verhaaltje van exact 101 woorden over een woord dat je eigenlijk niet in het verhaaltje mag gebruiken, naar het idee van Geesje.
Een witte berg dreef loom op de grote oceaan, zijn rug glinsterend in het felle zonlicht. Vogels cirkelden boven zijn scherpe rand, onbewust van het kolossale lichaam dat zich onder water verborg. Een vloot met walvisjagers naderde. De kapitein lachte, hij dacht aan het geld dat hij kon verdienen. Maar onder de golven reikte het ijs als een omgekeerde berg naar de diepte, stil, massief, onverschillig. Een zachte botsing, een krakend geluid. De boot kantelde langzaam, alsof de zee haar adem inhield. Wat zichtbaar was, bedroog. Wat verborgen bleef, besliste. En de reus dreef verder, onaangedaan, alsof niets gebeurd was.
Laat een reactie achter bij GeesjeReactie annuleren