Het was dat ik de drie woorden schrijfuitdaging keurig in mijn ’to do lijstje’ had gezet, anders was ik die, door al die vrije dagen, waarschijnlijk vergeten. Er is alweer een maand voorbij. Vandaag is het zondag, vanavond Prinsennacht en morgen kleurt alles oranje, echter niet in mijn verhaal. Mijn verhaal speelt zich af in Ierland, onze vakantiebestemming voor dit jaar. De drie willekeurige woorden die ik, die keer echt geprikt heb in het woordenboek zijn:
– Klif
– Oksel
– Klimplant
Doen jullie weer mee?
De kliffen van Moher
Donkere wolken pakte zich samen boven de kliffen van Moher, een zwarte grijze massie die de horizon liet verdwijnen. De wind trok in rukken over de rand, recht vanuit de Atlantische Oceaan, en joeg schuimvlokken omhoog die tegen Aislings wangen sloegen. Ze stond net voorbij Hag’s Head, waar de ruïne van de oude wachttoren als een zwarte tand uit de rots stak.
Het pad naar het noorden werd smaller. De kustwacht plaatste hier regelmatig hekken, maar wandelaars trokken die steeds weer open. De erosie vrat aan de randen. Aisling kende de verhalen van mensen die hier verdwenen waren, maar vandaag voelde de klif minder als een plek en meer als een aanwezigheid.
Liam was drie dagen geleden verdwenen tussen Hag’s Head en O’Brien’s Tower. Ze had zijn route nagelopen, stap voor stap.
Bij een scherpe bocht, waar het pad een paar meter van de rand afweek, zag ze iets dat haar deed stoppen. Een dikke klimplant hing over een verticale scheur in de rotswand. De wortels zaten diep in het kalksteen, maar de aarde eronder was verstoord. De plant hing niet door de natuur, maar door een hand die hem had weggetrokken en weer teruggeduwd.
Aisling knielde en trok de bladeren opzij. Achter de groene sluier gaapte een opening.
Ze kroop naar binnen. De doorgang was smal. Ze strekte haar arm voor zich uit, tot ze met haar hele arm tot aan haar oksel in de rotsspleet verdween om zich erdoorheen te wringen. De rots schuurde langs haar ribben. De lucht werd kouder en droger. Ze hoorde het gedreun van de oceaan, gedempt door meters kalksteen. Verderop flakkerde licht.
Ze volgde het tot ze een bredere ruimte bereikte. De vloer liep schuin af richting een donkere tunnel die mogelijk uitkwam onder de klif, misschien zelfs richting de ondergrondse gangen die verbonden waren met Doolin Cave, bedacht ze zich. De lucht rook naar zout, nat gesteente en iets dat ze niet kon plaatsen. Toen zag ze hem.
Liam zat tegen de wand, zijn gezicht was grauw, zijn ogen wijd open. Hij schudde uit paniek zijn hoofd zodra hij haar zag. Aisling draaide zich om.
Aan de andere kant van de grot stond een man. Zijn jas was doorweekt, zijn laarzen bedekt met de roodbruine modder van de Doolin Cliff Walk. Zijn ogen waren donker, zonder glans. De flakkerende vlam van de fakkel naast hem verlichtte zijn gezicht, maar gaf hem geen warmte.
“Je hebt het pad gevolgd,” zei hij. Zijn stem had een lage, rauwe klank die door de grot rolde. Aisling zette een stap naar Liam.
“Wat heb je met hem gedaan?” De man keek naar de tunnel achter zich. De rotswand trilde licht, alsof er iets groots doorheen bewoog. De trillingen liepen door de vloer, door Aislings schoenen. Ze voelde het tot in haar botten.
“Hij heeft gezien wat onder Branaunmore leeft,” zei de man. “Wat de kliffen beschermen. Wat hier al bestond voordat er mensen waren.”
Een diepe zucht klonk vanuit de tunnel. Dit was geen wind. Dit was niet de zee. Het was iets dat in de duisternis wachtte. Liam luisterde: “Aisling… we moeten weg.”
De man zette een stap naar voren. De fakkel flakkerde heftig, alsof de lucht werd weggezogen door iets dat dichterbij kwam. De grond onder hen schudde opnieuw, sterker dit keer. Buiten sloeg een golf tegen de klif met een dreun die door de grot galmde. Aisling greep Liam’s hand.
Achter de man klonk een geluid dat haar bloed deed verstijven. Een glijdende beweging. Een nat, zwaar lichaam dat door een nauwe ruimte schoof. Een lage, dreunende toon die de lucht deed trillen.
De klif leefde en het ding onder hen kwam dichterbij.
Geef een reactie