Ik heb een ongelooflijk gebrek aan zelfvertrouwen. Bij alles wat ik doe en al helemaal bij iets nieuws, zie ik daar op voorhand altijd als een berg tegenop. Ik heb ook wel enig idee waar dit vandaan komt. Ik heb mijn lat, dat wat ik wil bereiken, namelijk enorm hoog liggen. Je zou kunnen zeggen dat dit misschien wel een soort van strategie is, want je weet haast zeker dat je faalt. In dat geval gebeurd wat je eigenlijk vooraf ook al wel dacht en dan valt het achteraf wel mee. Zie je wel?
Misschien, nee niet misschien, hierdoor was ik pas na vijf rijexamens geslaagd. Kon ik dan echt niet rijden? Was ik echt een gevaar op de weg? Wel nee, ik heb daarna decennia lang schadevrij gereden en heb, laat ik dit afkloppen, ook nog nooit een verkeersboete gehad. Het was meer het moment waarop mijn rij instructeur tegen mij zei dat ik best tegen een examinator mocht zeggen dat hij even z’n mond moest houden omdat ik mij wilde contreren op de weg, in plaats van een gezellige praatje met mijn, voor even, bijrijder. Dit was wel iets van strategie, want geloof mij, toen ik na vijf keer ellende eindelijk slaagde deed dat wel iets met mijn zelfvertrouwen.
Ik schreef al eerder dat ik, terwijl ik soms als een berg tegen dingen op kan zien. Het uiteindelijk toch doe en dan blijkt dat het daarna ook altijd erg goed blijkt te zijn gegaan. Dit is een soort interne drijfveer die maakt dat ik dit doe, omdat ik het ergens enorm belangrijk vind dat ik dit doe. Ik heb dat altijd als ik een presentatie moet geven voor grote groepen. Dat is werkelijk niet mijn hobby. Met knikkende knieën kan ik voor zo’n groep mensen staan maar als ik het maar belangrijk genoeg vind wat ik te vertellen heb gaat dat altijd goed. Of en dat kunnen ook een kleinere groep zijn, zoals recent een Raad van Toezicht, of eerder al eens de Arbeidsinspectie die onaangekondigd op bezoek kwam. Dan wil ik echt vertellen hoe ik het zie. Het is een soort intrinsieke motivatie die maakt dat dit dan ook lukt. Is dat dan wel een strategie? Nee, volgens mij ook niet, want een strategie suggereert toch ergens een met voorbedachte rade. Een intrinsieke motivatie is veel meer een passie, iets wat je van binnen drijft. Hier is niet bewust over nagedacht.
Wat doe ik dan, meer bewust, met dat gebrek aan zelfvertrouwen? Wat hier is, in vergelijking met, laat ik zeggen, dertig jaar geleden wel iets veranderd. Iets wat wel degelijk als een strategie gezien kan worden.
Ik vond vroeger, toetsen, rapporten, het krijgen van cijfers echt vreselijk. Een onvoldoende was echt een ramp. Het willen voorkomen van dergelijke rampen leidde bij mij tot werkstress, zo mag je het echt noemen. Ik ging keihard leren en later in mijn carriere keihard werken. Ik wilde die voldoende, ik wilde dat andere zagen dat ik iets kon. Het resultaat was vaak averechts. De eerste keer dat ik er achter kwam dat los laten werkelijk gunstig uitpakte was mijn examen op de middelbare school. Ik had een behoorlijk vakkenpakket, met Nederland, Engels, Duits, Wis-, Natuur- en Scheikunde. Ik ging het examen in het een 2,5 voor Duits en een 4,5 voor Engels. Mijn leraar Duits zei voorafgaand aan het examen heel cynisch ‘Wir sehen uns dann im nächsten Schuljahr wieder!’ en ik geloofde hem op zijn woord. Een 2,5 was niet recht te trekken. Ik besloot dat schooljaar dat leren volstrekt zinloos was en heb hier ook totaal niet voor geleerd. In plaats daarvan ging ik naar het strand, lekker volleyballen. Ik ben dat jaar glansrijk geslaagd, met een 10 voor Duits op het examen en een 9,5 voor Engels. Ik had door deze twee cijfers een meer dan puike eindlijst en mijn leraar Duits snapte dit tot op de dag van vandaag nog steeds niet. De strategie die hier aan ten grondslag ligt werd later, heel bijzonder door onze meervoudig Olympische medaille winnaar Anky van Grunsven eens benieuwd. “Als je gaat voor het resultaat, vergeet je hoe het uitgevoerd moet worden.” Ik had besloten dat ik er genoeg aan had gedaan en dat ik recht had op even ontspanning, juist tijdens dat examen. Het proces was oké dan komt het resultaat, wat dat dan ook mocht zijn, vanzelf. Achter dat als je gaat voor het resultaat enzovoort, zit de nadruk op het proces. Leren, elke dag beter zijn dan dat je zelf gisteren was. Vergelijk je zelf nooit met een ander, want iedereen is uniek. Als je elke dag, binnen je eigen grenzen beter bent dan dat je gisteren was, dan kan iedereen weer binnen zijn eigen grenzen het maximale eruit halen. Feedback is dan ook nooit vervelend of naar het is een gratis uitdaging waar je wat mee kan doen of niet en zelfs als je besluit om het naast je neer te leggen, is dat helemaal prima. Er is namelijk maar een persoon die verantwoordelijk is voor zijn of haar eigen proces en dat ben je zelf. Je hoeft jezelf nooit te vergelijken met een ander, die vergelijking gaat namelijk altijd mank.
Geef een reactie