Voor de derde keer op rij een filosfisch verhaal. Het zal iets zijn met een algoritme of met de Dailypromt of met allebei
Ik kan er niets aan doen, maar bij deze vraag moet ik direct denken aan Monty Pyton. Ik ben een enorme fan van met name Michael Palin. The Meaning of Life van Monty Pyton is in mijn ogen de meest absurde, satirische, filosofische en daardoor totaal onbruikbare film die ooit gemaakt is. Eigenlijk is het niet eens een film maar een aaneenschakelijk van sketches die wil laten zien dat het leven misschien geen grote, verheven betekenis hééft… en dat dát prima is. Het is misschien wel een soort anti boodschap.
Het leven is chaotisch en absurd, we leven volledig langs elkaar heen en iedereen doet maar wat. Instituten doen alsof ze betekenis bieden, maar zijn zelf vaak zinloos of hypocriet. Daar komt bij dat Mensen zoeken naar betekenis op de verkeerde plekken, in regels, dogma’s, competitie, in status. Op het eind van het verhaal gaan we allemaal dood en zelf dat heeft inmiddels iets bureaucratisch. Hier kan je dus van alles van vinden maar dan mis je ergens de sartire.
Is er dan niets serieus? Als je de satire er even van afpelt, blijft er verrassend veel over: Neem jezelf vooral niet te serieus. Het leven heeft, is de boodschap, geen vooraf gegeven betekenis, denk daar eens over na. Wat vinden wij daar van? Betekenis ontstaat en nu komt ‘ie, door hoe je leeft. De zoektocht zelf is vaak komischer dan het antwoord. Het is misschien meer de weg er naar toe dan het doel op zich.
Kortom, wees aardig, lees een boek, loop eens een stukje en probeer een beetje samen te leven, in plaats van tegen te leven.
Geef een reactie