Gedurende de dagen die volgden, vertelde Elowen over geheime paden die slechts weinigen kenden. Ze ontmoetten mysterieuze wezens, zoals lichtgevende vlinders die hen de weg wezen en pratende dieren die oude verhalen deelden. Elias en Sarah raakten betoverd door de magie van het woud. Ze voelden dat er iets onrechtvaardigs was gebeurd dat hersteld moest worden. De oude tovenaar had het bos veranderd, naar zijn hand gezet. De bomen rezen tot in de hemel, de dieren waren reuzen geworden, beekjes waren nu rivieren en meertjes leken op zeeën. Alles leek onomkeerbaar veranderd. Als er al iets aan te doen was, moest het snel gebeuren. Het was twee voor twaalf, dat was duidelijk. Dieren zouden de wereld overnemen, er zou geen plaats meer zijn voor mensen. Elias vond dat een angstaanjagend vooruitzicht.
Hoewel ze de tovenaar nog niet hadden ontmoet, waren ze ervan overtuigd dat hij er was, de man die dit alles op zijn geweten had. Misschien was hij overal. Bij een grote boom maakten Elias en Sarah weer een tent om te overnachten. Ze moesten van Elowen te weten komen hoe ze de aanwezigheid van de tovenaar konden herkennen. Misschien liet hij sporen na of had hij een voorkeur voor bepaalde momenten van de dag om op een vaste plek in het bos te zijn. Misschien woonde hij wel in het bos. Misschien was er iemand die wist hoe de tovenaar eruitzag. Allemaal vragen waar Elowen ook niet direct een antwoord op had. Ze wist niet meer hoe de tovenaar eruitzag; het was al zo lang geleden. Volgens de verhalen kon hij ook van gedaante wisselen. Elowen zei dat de tovenaar geen vaste plek in het bos had waar hij vaak kwam en het was ook niet bekend of hij op vaste tijden in het bos was of waar hij de nacht doorbracht. Wel ging het gerucht dat het altijd waaide als de tovenaar in de buurt was en dat de lucht dan vreemd rook. Elowen wilde of durfde niet te zeggen dat de lucht stonk, maar vreemd rook het zeker.
Geef een reactie