Het was weer zo’n dag. Ik lag zoals altijd vlak bij de deur, klaar om mijn kans te grijpen. Mijn baasje mopperde zoals gewoonlijk ergens in huis. Hij praatte nooit echt tegen me, tenzij hij boos was en dat was hij vaak. Maar ik wist dat er een moment zou komen waarop ik mijn frustratie kon uiten, en dat moment was dichtbij. Het ratelen van de fiets buiten liet me weten dat de postbode eraan kwam.
De geur van de postbode kende ik uit duizenden. Hij kwam vaak langs, altijd met die stapels papieren die mijn baasje alleen maar chagrijniger maken. Mijn baasje schold, gooide dingen naar mij toe en soms smeet hij al die papieren op de grond. Ik wist niet precies waarom hij zo boos werd, maar ik voelde het elke keer in mijn lijf. En als hij boos was, was ik altijd de gebeten hond.
Ik hoorde het vertrouwde geluid van de enveloppen die door de gleuf van de brievenbus werden geduwd. Dat was mijn kans. Nog voordat de laatste envelop de grond raakte, sprong ik op. Met al mijn kracht greep ik de enveloppen tussen mijn tanden. Ik liet niet los en scheurde ze in stukken. Het voelde goed. Het voelde als wraak, al wist ik niet precies op wie.
“Rex! Laat los!” bulderde mijn baasje. Maar ik luisterde niet. Dit was mijn moment. Het papier scheurde makkelijk, en al snel lag het verspreid over de vloer. Hij stormde naar de deur, deed hem open en keek de postbode na, die al weg was. “Volgende keer blijf je zitten,” mopperde hij naar mij, alsof dat zou gebeuren.
Toen mijn baasje alles begon op te ruimen, ging ik weer bij de deur liggen. Mijn frustratie was even weg, maar ik wist dat het niet lang zou duren voor die terugkwam. Ik kon het niet uitleggen, dat gevoel van onrust en woede dat altijd in me zit Misschien omdat mijn leven niet voelt zoals het zou moeten zijn. Maar tot die tijd, tot alles anders wordt, wachtte ik geduldig op de volgende enveloppen.
Laat een reactie achter bij hannekeliveReactie annuleren