De tijdmachine is het vervolg op een eerdere drie woorden schrijfuitdaging.
Dit moest een droom zijn, een nachtmerrie misschien. Maar de kou die door zijn lichaam trok en de muffe geur van schimmel en oude hout maakte duidelijk dat dit geen illusie was. Een zware houten deur kraakte open, en een man in ouderwetse kleding stapte de cel binnen. De man droeg een metalen helm met een nekgedeelte. Hij droeg een maliënkolder dragen, gemaakt van ijzeren ringen. Daaoverheen droeg jij een dik gewatteerd soort jas dat zowel beschermend als comfortabel was. Zijn gezicht was gehard door jaren van ontbering, en zijn ogen hadden een intense blik die Max niet kon doorgronden. “Je bent hier omdat de wielen het zo hebben bepaald,” zei de man met een lage, dreunende stem. “De Thopia Dynastie heeft lang gewacht op de terugkeer van het wiel van de tijd. Het lijkt erop dat jij de uitverkorene bent, of je dat nu wilt of niet.” Max slikte moeilijk en probeerde iets te zeggen, maar zijn stem weigerde mee te werken. Dit was het begin van iets groters, iets vanwat hij niet kon begrijpen. Hij wist niet hoe, maar hij had het gevoel dat hij op een kruispunt in de tijd stond. De geschiedenis lag voor hem als een doolhof van geheimen en gevaren, en de enige manier om terug te keren naar zijn eigen tijd was door de mysteries van de Thopia Dynastie te ontrafelen. Wat Max toen nog niet wist, was dat de wieltjes op het vierkante tablet geen gewoon speelgoed waren. Ze waren de sleutel tot een machtige, verborgen kracht die hem door de tijd zou voeren, langs oude rijken en vergeten beschavingen, op zoek naar de antwoorden die zijn leven konden redden. Voorlopig zat Max stond in die kleine, stoffige cel.
Geef een reactie